രതിവിജ്ഞാനം:ചുംബനരീതികള്‍

സുരതാരംഭത്തില്‍ ചുംബനവിധികളെ വെവ്വേറെ പ്രയോഗിക്കുന്നതാണ് ഉചിതമെന്ന് വാത്സ്യായനന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് ആത്മവിശ്വാസം വരണമെങ്കില്‍ സമയമെടുക്കുമെന്നതിനാല്‍ അവളില്‍ ചുംബനപരമ്പര തന്നെ അര്‍പ്പിക്കുന്നത് അവളെ പരിഭ്രാന്തയാക്കികളയും. സ്ത്രീകളുടെ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ സവിശേഷതകള്‍ കണ്ടറിഞ്ഞ് വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന ചുംബനരീതികളിലൂടെ അവളെ ഉണര്‍ത്തിയെടുക്കണം. എന്നാല്‍ ആലിംഗന ചുംബനാദികളില്‍ ബലാല്‍ക്കാരം പാടില്ലെന്നതായിരുന്നു വാത്സ്യായനന്റെ നിലപാട്. രാഗവര്‍ദ്ധനവിന് ആലിംഗന ചുംബനാദികള്‍ അത്യന്താപേക്ഷിതങ്ങളാണ്. കാമാതുരത തീവ്രമാക്കുന്നതോടെ ഇവയും ശീഘ്രതരമാക്കാവുന്നതാണ്. മാറിടം, സ്തനങ്ങള്‍, ചുണ്ടുകള്‍, വായ, നെറ്റി, മുടി, കവിള്‍ത്തടം, കണ്ണുകള്‍ എന്നിവ വികാരോത്തേജകങ്ങളാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു. സന്ധികള്‍, കക്ഷം, നാഭി എന്നിവയും വികാരകേന്ദ്രങ്ങളാണ്.

നിമിത്തകം, സ്ഫുരിതകം, ഘട്ടിതകം എന്നിങ്ങനെ കന്യാചുംബനങ്ങള്‍ മൂന്നുവിധം.

ബലാല്‍ക്കാരേണ നായകന്‍ തന്റെ മുഖത്തെ നായികയുടെ മുഖത്തോട് ചേര്‍ത്ത് അവള്‍ നിശ്ചലയായിരിക്കേ പ്രയോഗിക്കുന്നത് നിമിത്തകം.

ലജ്ജാശീലം കുറഞ്ഞ നായിക നായകന്റെ മേല്‍ച്ചുണ്ട് സ്പര്‍ശിക്കാതെ അധരം ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നായകന്റെ ചുംബനത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നത് സ്ഫുരിതകം

നായിക കണ്ണടച്ച് നായകന്റെ ചുണ്ടിനെ വായിലാക്കിയശേഷം നാവിന്‍തുമ്പുകൊണ്ട് മര്‍ദ്ദിക്കുന്നത് ഘട്ടിതകം.

സമം(നേര്‍ക്കുനേരെയുള്ളത്), തിര്യക് (ചരിഞ്ഞത്), ഉദ്ഭ്രാന്തം (തിരിഞ്ഞത്), അവപീഡിതം (അമര്‍ത്തിയത്) എന്നിങ്ങനെ നാലുവിധം ചുംബനങ്ങള്‍ വേറെയുമുണ്ട്.

പുരുഷന്റെ അധരം കൊണ്ട് സ്ത്രീയുടെ അധരത്തെ അഭിമുഖമായി ചുംബിക്കുന്നതാണ് സമചുംബകം. മുഖം തിരിച്ച് വിലങ്ങനെ അധരത്തില്‍ ചുംബിക്കുമ്പോള്‍ അത് തിര്യക് ചുംബനമായി. താടിയും തലയും പിടിച്ച് മുഖംപൊക്കി അധരത്തിലധരം കൊണ്ട് ചുംബിക്കുന്നതാണ് ഉദ്ഭ്രാന്ത ചുംബനം. അധരങ്ങള്‍ പരസ്പരം പാനം ചെയ്യുന്നതാണ് അവപീഡിതം.

വ്യക്തിയിലെ സ്‌ത്രൈണവും പൗരുഷവുമായ ശക്തികളെ സംയോജിപ്പിക്കുവാന്‍ ചുംബനത്തിലുറഞ്ഞുകൂടുന്ന ഉമിനീരിനു കഴിയും. ചുംബനകലയില്‍ പ്രാവീണ്യം നേടുന്നത് രതിക്രീഡയെ ആകര്‍ഷകമാക്കിതീര്‍ക്കുന്നു. മേല്‍ച്ചുണ്ടും ഭഗശിശ്‌നികയും തമ്മില്‍ ഞരമ്പുകള്‍ വഴി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുമൂലം ചുംബനം വികാരോദ്ദീപകമാണെന്ന് താന്ത്രികര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. നായികയുടെ മേല്‍ച്ചുണ്ട് സാവധാനത്തില്‍ കടിച്ചും ഉറിഞ്ചിയും നായകന്‍ അവളിലെ ലൈംഗികാവേശം വളര്‍ത്തണം. ഈ സമയത്ത് നായിക പല്ലും നാവും ഉപയോഗിച്ച് നായകന്റെ മേല്‍ച്ചുണ്ടില്‍ ചുംബനം അര്‍പ്പിക്കണം.

സ്ത്രീയുടെ ചുണ്ടുകൊണ്ട് പുരുഷന്റെ രണ്ടുചുണ്ടും ഗ്രഹിക്കുന്നത് സംപുടകം. മീശ മുളച്ചിട്ടില്ലാത്ത പുരുഷനിലാണിത് പ്രയോഗിക്കേണ്ടത്. പുരുഷന്‍ സ്ത്രീയുടെ മേല്‍ച്ചുണ്ടും സ്ത്രീ അയാളുടെ കീഴ്ചുണ്ടും ഗ്രഹിക്കുന്നതാണ് ഉത്തരചുംബനം. ചുംബനത്തില്‍ പുരുഷന്‍ നാവിന്റെ അഗ്രം കൊണ്ടു സ്ത്രീയുടെ പല്ലിലും നാവിലും അണ്ണാക്കിലും ഉരസുന്നത് ജിഹ്വയുദ്ധം. വായും പല്ലും ഇങ്ങനെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് സ്വന്തമാക്കാന്‍ പരസ്പരം ശ്രമിക്കുന്നത് മുഖയുദ്ധം.

സംപുടകം പ്രയോഗിക്കുന്ന ആളുടെ വായ തുറന്നാണിരിക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ മറ്റേ ആള്‍ക്ക് നാവിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട് പ്രയോക്താവിന്റെ പല്ലിലും അണ്ണാക്കിലും നാവിലും ഉരസാന്‍ അവസരം ലഭിക്കുന്നു. ഒരേ സമയം രുചി അറിയിക്കാനും വികാരമുണര്‍ത്താനും കഴിയുന്ന അവയവമാണ് നാവ്. വായിലെ നേര്‍മ്മയേറിയ ത്വക്കും സിരാപടലങ്ങളും അതിന്റെ വികാരോദ്ദീപന ശക്തിക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്നു. സ്ത്രീയുടെ ചുണ്ടുകള്‍ സാധാരണഗതിയില്‍ പുരുഷന്മാരേതിനേക്കാള്‍ വലുതും മാംസളവുമായിരിക്കും.

ലൈംഗികമായ ഉത്തേജനം ഒരളവുവരെ കൈവരിച്ചുകഴിയുമ്പോഴാണ് നഖഛേദ്യവും ദന്തഛേദ്യവും ഏല്‍പ്പിക്കേണ്ടതെന്ന് വാത്സ്യായനന്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ദൂരയാത്ര കഴിഞ്ഞുവരുമ്പോഴും മറ്റും നായികാനായകന്മാരില്‍ വികാരം ഉണര്‍ന്നിരിക്കും. ദൂരയാത്രകഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയെത്തുമ്പോഴും പ്രണയ കലഹം അവസാനിക്കുമ്പോഴും മറ്റും ഇവ ആകാമെന്ന് ആചാര്യന്മാര്‍ നിര്‍ദ്ദശിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ മന്ദവേഗന്മാര്‍ക്ക്, ശീഘ്രസ്ഖലന പ്രകൃതര്‍ക്ക് വേഗം ഇന്ദജിരയനഷ്ടം സംഭവിക്കുമെന്നതിനാല്‍ അവരില്‍ ഇത് കൂടുതല്‍ നേരം പ്രയോഗിക്കുവാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. എന്നാല്‍ ഏറെ നേരമെടുത്ത് സുരതപ്രക്രിയ ആസ്വദിക്കുന്ന ചണ്ഡവേഗന്മാര്‍ ഇത്തരം പ്രാരംഭോപചാരങ്ങളില്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധപതിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്.

മേല്‍ച്ചുണ്ട്, നാവ്, കണ്ണുകള്‍ എന്നീ സ്ഥലങ്ങളൊഴിച്ച് ചുംബിക്കുന്ന മറ്റു സ്ഥാനങ്ങളില്‍ ദന്തക്ഷതമാകാം. മേല്‍ച്ചുണ്ടിലും കണ്ണിലും നാവിലും കടിക്കരുതെന്നാണ് ആചാര്യന്റെ നിര്‍ദ്ദേശം. നാവിലും കണ്ണിലും മറ്റും കടിക്കുന്നത് വികാരത്തെ ഉണര്‍ത്തുകയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല ദോഷഫലവും ചെയ്യും.

സ്ത്രീകളോട് ദേഹസ്ഥിതിയനുസരിച്ച് പെരുമാറണമെന്നതാണ് വാത്സ്യായനന്റെ മറ്റൊരു നിര്‍ദ്ദേശം.

വിന്ധ്യനും ഹിമാലയത്തിനും മധ്യേ നിവസിക്കുന്ന ആര്യവര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ ശൃംഗാരശുചിത്വം ദീക്ഷിക്കുന്നവരാകയാല്‍ ചുംബന-നഖക്ഷതങ്ങളെ വെറുക്കുന്നു.

കാശ്മീരികളും ഉജ്ജയിനിക്കാരും ചുംബനാദികള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. വ്യത്യസ്തരീതിയിലുള്ള സുരതത്തിലാണ് അവര്‍ക്ക് താല്‍പ്പര്യം.

മാള്‍വയിലേയും ആഭിരദേശത്തിലെയും സ്ത്രീകള്‍ സ്പര്‍ശനം, ആലിംഗനം, ചുംബനം, ദന്തക്ഷയം, നഖക്ഷതം, ഉറുഞ്ചികുടിക്കല്‍ എന്നിവ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. താഡനങ്ങള്‍ മുഖേനയും അവരെ വശത്താക്കാം.

സിന്ധ്, സത്‌ലജ് നദികള്‍ക്കു മധ്യേയുള്ള പ്രദേശത്തുകാര്‍ വദനസുരതത്തില്‍ താല്പര്യം കാണിക്കുന്നു.

പശ്ചിമഘട്ട സമീപവാസികളായ കേരളീയരും സിന്ധ്-സൗരാഷ്ട്ര തീരപ്രദേശത്തുകാരും വേഗത്തില്‍ കാമാസക്തരായി രതിലീലയില്‍ മന്ദം മന്ദം സീല്‍ക്കാരം പുറപ്പെടുവിക്കും. മൈഥുനത്തിന് ധാരാളം സമയമെടുക്കുന്ന ഇവര്‍ താഡനാദികള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

കോസലത്തിലും ആസാമിലുമുള്ള സ്ത്രീകള്‍ ഖരവേഗകളും താഡനാദികള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരുമാണ്. ഇവര്‍ കൃത്രിമലിംഗങ്ങളും ഇപയോഗിക്കുന്നു.

ആന്ധ്രാപ്രദേശിലെ സ്ത്രീകള്‍ സംഭോഗതല്‍പ്പരകളാകയാല്‍ പ്രാകൃതികമായ മൈഥുനരീതികള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.

മഹാരാഷ്ട്രത്തിലെ സ്ത്രീകള്‍ അറുപത്തിനാല് കലകളും പ്രയോഗിക്കുന്നതില്‍ തല്‍പ്പരരും അശ്ലീലവും പരുഷവുമായ വാക്കുകള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരും സംഭോഗാരംഭത്തില്‍തന്നെ ചടുലത പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നവരും ഒടുങ്ങാത്ത രതിസുഖ കാംക്ഷികളുമാണ്.

ദ്രാവിഡദേശത്തെ സ്ത്രീകള്‍ അത്യാവേശത്തോടെ സംഭോഗം ആരംഭിച്ചാലും സാവധാനത്തിലേ രേതസ്സ് സ്രവിപ്പിക്കുകയുള്ളൂ.

രതിവിജ്ഞാനം:സംപ്രയോഗരീതികള്‍

ആര് ആരോട് ചേരണമെന്ന് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം സംപ്രയോഗത്തിന്റെ വിവിധ വശങ്ങളെ വാത്സ്യയനന്‍ വിശദീകരിക്കുന്നു.

അപരിചിതരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ക്ക് പ്രേമപ്രകടനത്തിന് നാല് വിധം ആലിംഗനങ്ങളുണ്ട്.

സ്പൃഷ്ടകം, വിദ്ധകം, ഉദ്ഘൃഷ്ടകം, പീഡിതകം എന്നിവയാണവ. മുന്‍പില്‍ വന്നുപ്പെട്ട സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തെ അശ്രദ്ധയോടെ സ്പര്‍ശിക്കുന്നതാണ് സ്പൃഷ്ടകം.

ഏതോ വസ്തു എടുക്കാന്‍ പോകുകയാണെന്ന മട്ടില്‍ സ്ത്രീ കുനിഞ്ഞ് തന്റെ സ്തനം കൊണ്ട് ഏകാന്തത്തില്‍ ഇരിക്കുകയോ നില്‍ക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന പുരുഷനെ സ്പര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ സ്തനങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കുന്നത് വിദ്ധകം.

രാത്രിയിലോ, പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലോ, ഏകാന്തതയിലോ നായികനായകന്മാര്‍ അവരുടെ ശരീരം ഉരുമ്മി പതുക്കെ നടക്കുന്നത് ഉദ്ഘൃഷ്ടകം. അത്തരം വേളകളില്‍ അവരില്‍ ഒരാള്‍ മറ്റേ ആളിനെ തൂണിനോടോ ഭിത്തിയോടോ ശക്തിയായി ചേര്‍ത്തമര്‍ത്തുന്നതു പീഡിതകം.

ശരീരത്തില്‍ പരക്കെ വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നതും ലോലവുമാണ് സ്ത്രീയുടെ കാമാസക്തി. സ്പര്‍ശനമോ ഗന്ധമോ അവളിലെ ലൈംഗികചോദനയെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു. സംസാരിക്കുകയോ രതിചിത്രങ്ങള്‍ കാട്ടികൊടുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനൊപ്പം അവളെ സാവധാനം ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും വേണം. വികാരോത്തേജകമായ ആലിംഗനത്തില്‍ അവളിലെ സമസ്ത വികാരങ്ങളും ജ്വലിച്ചുണരുന്നു.

സ്തനങ്ങള്‍, കഴുത്ത്, തുടകള്‍, കൈകള്‍, നിതംബം, ജഘനം എന്നിവയാണ് സ്ത്രീയുടെ ലൈംഗികോത്തേജക അവയവങ്ങള്‍. സംഭോഗത്തിനുമുന്‍പ് അത്തരം ഭാഗങ്ങളില്‍ സാവധാനത്തിലും മൃദുവായും താലോലിച്ച് അവിടങ്ങളിലെ വികാരകേന്ദ്രങ്ങളെ പുരുഷന്‍ ഉണര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ട്. രതിക്രീഡ അരങ്ങേറുന്ന സ്ഥലം ഏകാന്തവും ആകര്‍ഷകവും ഭദ്രവുമായിരിക്കണം. ആലിംഗനത്തിന്റെയും സ്പര്‍ശനത്തിന്റെയും ശൈലികള്‍ പ്രതിജനഭിന്നങ്ങളത്രേ.

ആലിംഗനചുംബനാദികളെ ബാഹ്യരതമെന്നും ലൈംഗികബന്ധത്തെ ആഭ്യന്തരരതമെന്നും വാത്സ്യായനന്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ബാഹ്യരതത്തില്‍ സ്ത്രീയുടെ പ്രായവും പരിചയവും നോക്കിവേണം പുരുഷന്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടത്. വാത്സ്യായനന്റെ കാലത്ത് സ്ത്രീകള്‍ അരയ്ക്കുമേല്‍ഭാഗം അല്പമാത്രമായേ മറയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനാല്‍ യാദൃശ്ചികമായുള്ള ഒരു ലഘുസ്പര്‍ശനം പോലും ലൈംഗികോത്തേജകമായി അനുഭവപ്പെട്ടിരിക്കണം. സ്പൃഷ്ടികാലിംഗനത്തില്‍ സ്ത്രീ പുരുഷന്മാര്‍ നടക്കുന്ന വേളയില്‍ കരങ്ങള്‍ സ്പര്‍ശിക്കുന്നതും ശരീരം ഉരുമ്മുന്നതും രസകരമായിരിക്കും.

സംഭോഗാവസരത്തില്‍ ലതാവേഷ്ടിതകം, വൃക്ഷാധിരൂഢകം, തിലതണ്ഡൂലകം, ക്ഷീരനീരകം (ക്ഷീരജാലകം) എന്നിങ്ങനെ നാലുതരം ആലിംഗനങ്ങള്‍ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

ലത സാലവൃക്ഷത്തിലെന്നതുപോലെ സ്ത്രീ തന്റെ ഭര്‍ത്താവില്‍ ചുറ്റിപ്പടര്‍ന്ന് അയാളുടെ മുഖം താഴ്ത്തി ചുംബന സന്നദ്ധയാകുകയോ, സാവധാനം സീല്‍ക്കാരത്തോടെ അയാളുടെ മുഖസൗന്ദര്യം നോക്കിനില്‍ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ലതാവേഷ്ടിതകം.

സ്ത്രീ തന്റെ പാദം കൊണ്ട് പുരുഷന്റെ പാദം അമര്‍ത്തി മറ്റേകാല്‍ പുരുഷന്റെ മറ്റേ തുടയില്‍വച്ച് ഒരു കൈകൊണ്ട് നായകന്റെ പുറവും മറ്റേകൈകൊണ്ട് ചുമലും താഴ്ത്തി മന്ദമായ സീല്‍ക്കാരത്തോടുകൂടി ചുംബനമര്‍പ്പിക്കുന്നത് വൃക്ഷാധിരൂഢകം. നായിക നായകന്റെ മേല്‍ കയറുന്നതുപോലെയാണിത്.

സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ പരസ്പരം ചരിഞ്ഞു കിടന്നുകൊണ്ട് തുടകളും തുടകളും കൈകൊണ്ട് കക്ഷങ്ങളും പരസ്പരം അമര്‍ത്തി ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നത് തിലതണ്ഡൂലകം.

കാമാസക്തരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ ഒരാള്‍ മറ്റേയാളില്‍ കടന്നുകൂടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ സ്ത്രീ പുരുഷന്റെ മടിയില്‍ ഇരുന്നോ ഇരുവരും അഭിമുഖമായി കിടന്നോ ദൃഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നത് ക്ഷീരനീരകം. ശക്തമായ കാമാസക്തിയുള്ളപ്പോഴാണ് തിലതണ്ഡൂലകവും ക്ഷീരജലകവും ചെയ്യേണ്ടത്.

നായകന്‍ തന്റെ ഒരംഗം കൊണ്ട് നായികയുടെ അതേ അംഗത്തെ ശക്തിപൂര്‍വ്വം ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നത് ഏകാംഗോപഗൂഹനം. ഊരുപഗൂഹനം, ജഘനോപഗൂഹനം, സ്തനാലിംഗനം, ലലാടിക എന്നിങ്ങനെ നാലുതരമുണ്ടിത്.

അഭിമുഖമായി ചരിഞ്ഞുകിടന്ന് ഒരാള്‍ മറ്റേ ആളിന്റെ ഒരു തുടയോ., ഇരുതുടകളുമോ തന്റെ തുടകള്‍കൊണ്ട് ശക്തിയായി ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നത് ഊരുപഗൂഹനം.

നായിക മുടിക്കെട്ടഴിഞ്ഞ മട്ടില്‍ നായകന്റെ മേല്‍ അഭിമുഖമായി കിടന്ന് അയാളുടെ ജഘനത്തെ സ്വന്തം ജഘനം കൊണ്ടമര്‍ത്തി നഖഛേദ്യം, പ്രഹണനം, ചുംബനം എന്നിവ പ്രയോഗിക്കുന്നത് ജഘനോപഗൂഹനം.

പുരുഷന്റെ മാറില്‍ സത്രീ തന്റെ സ്തനങ്ങളെ കയറ്റിവച്ച് അമര്‍ത്തുന്നത് സ്തനാലിംഗനം.

വായ്ക്കു വായ, കണ്ണിനു കണ്ണ്, മാറിനു മാറ് എന്ന വിധം നെറ്റിമേല്‍ നെറ്റി അമര്‍ത്തി വയ്ക്കുന്നത് ലലാടിക.

രതിവിജ്ഞാനം:തുടര്‍ച്ച

കിഴക്കന്‍ കൊങ്കണദേശക്കാര്‍ മധ്യവേഗകളും ആലിംഗനാദികളെല്ലാം സഹിക്കുന്നവരും അംഗങ്ങളെ മൂടിവയ്ക്കുന്നവരും മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗങ്ങളെ പരിഹസിക്കുന്നവരും അസഭ്യവും അസംസ്‌കൃതവുമായ വാക്കു പറയുന്ന പുരുഷന്മാരെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവരുമാണ്.

പശ്ചിമബംഗാളിലെ വനിതകള്‍ മൃദുഭാഷിണികളും ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരും കോമളാംഗികളുമത്രേ.

പ്രാരംഭകേളികളില്‍ മുഴുകണമെന്നും അവ ആലിംഗനം, ചുംബനം, നഖഛേദ്യം, ദന്തഛേദ്യം എന്നീ ക്രമത്തിലാരംഭിക്കണമെന്നും ആചാര്യന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. സുരതം ആരംഭിച്ചാല്‍ പ്രഹരണവും സീല്‍ക്കാരവും കൂടി പ്രയോഗിക്കാവുന്നതാണ്. മൈഥുനലീലയില്‍ വികാരാവേശം വര്‍ദ്ധിക്കുമ്പോഴാണ് പ്രഹരണവും താഡനവും പ്രയോഗിക്കേണ്ടത്.

സ്ത്രീ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാലും പുരുഷന്‍ ദന്തക്ഷതവും നഖക്ഷതവും ഏല്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഇരട്ടിയായി അങ്ങോട്ടും പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടതാണ് പുരുഷന്റെ മുടിപിടിച്ച് തലതാഴ്ത്തി കീഴ്ചുണ്ട് കടിച്ചുകൊണ്ട് പ്രേമോന്മത്തയായി കണ്ണടച്ച് അയാളുടെ ശരീരത്തില്‍ അവിടവിടെ കടിക്കണം. വികാരഭരിതയായി വരുന്ന നായിക നായകന്റെ താടി പിടിച്ചുയര്‍ത്തി ഓരോ അവയവത്തിലും ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും നഖദന്തഛേദ്യങ്ങള്‍ ഏല്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതാണ്. നായികാനായകന്മാര്‍ അധരപാനം കൊണ്ടുണ്ടായ മദം പ്രയോജനപ്പെടുത്തി ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും പ്രേമോന്മത്തമായി ചുംബിക്കുകയും കടിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ആചാര്യന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. നായിക നായകന്റെ വിരിമാറില്‍ കിടന്നുകൊണ്ടുവേണം വൈകാരികവിജ്രംഭണമുളവാക്കുന്ന ഈ പ്രയോഗങ്ങളൊക്കെ നടത്തേണ്ടത്.

പരസ്പരാനുകൂല്യത്തോടെ രതിക്രീഡയിലേര്‍പ്പെടുന്ന കമിതാക്കള്‍ക്ക് മൈഥുനം ഇഷ്ടഭോജ്യം പോലെ തന്നെയാണ്. ഇഷ്ടഭോജ്യം ഒരായുഷ്‌ക്കാലം ഭക്ഷിച്ചാലും താല്പര്യം നഷ്ടപ്പെടാത്തതുപോലെ കാമവിഷയത്തിലും പുരുഷായുസ്സ് മുഴുവന്‍ ആസ്വദിച്ചാലും താല്‍പ്പര്യം നഷ്ടപ്പെടുകയില്ലെന്നാണ് വാത്സല്യായനമതം.

രതിവിജ്ഞാനം:തുടര്‍ച്ച

സ്ത്രീയ്ക്കും പുരുഷനും അനുഭവപ്പെടുന്ന ആനന്ദം ഒരേവിധം തന്നെയാണെന്നാണ് വാത്സ്യായനന്റെ പക്ഷം. ഇരുവരുടെയും പ്രയത്‌നം ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായിരിക്കെ അവര്‍ അനുഭവിക്കുന്ന സുഖത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ വ്യത്യാസം വരുന്നതെങ്ങനെയെന്നാണ് അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നത്. പുരുഷന്‍ കര്‍ത്താവും സ്ത്രീ പാത്രവുമാകുന്നു. താന്‍ സ്ത്രീയെ സംയോഗം ചെയ്യുകയാണെന്ന് പുരുഷനും പുരുഷനാല്‍ താന്‍ സംയോഗം ചെയ്യപ്പെടുകയാണെന്ന് സ്ത്രീയും തൃപ്തരാകുന്നതായി വാത്സ്യായനന്‍ പറയുന്നു. ഒരേ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ നിന്ന് സ്ത്രീപുരുഷന്‍മാര്‍ക്ക് വ്യത്യസ്ത സുഖാനുഭവമുണ്ടാകാനിടയില്ല എന്നാണ് വാത്സ്യായനന്‍ കരുതുന്നത്. അവരുടെ സുഖാനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് വ്യാത്യാസം കാണാമെന്ന വാദത്തെ അദ്ദേഹം ഖണ്ഡിക്കുന്നു. പുരുഷന്‍ കര്‍ത്താവും സ്ത്രീ വിധേയയുമായതിനാല്‍ സ്ത്രീക്കു സംഭോഗാവസരത്തില്‍ തുല്യപങ്കാളിത്തമില്ലെന്ന വാദത്തെയും വാത്സ്യായനന്‍ നിരാകരിക്കുന്നുണ്ട്. ലൈംഗികാവയവങ്ങളുടെ ഉദ്ദീപനങ്ങളിലൂടെ ഇരുവരും വികാരോത്തേജിതരായി പരസ്പരം സംതൃപ്തി അടയുകയാണ്. ക്രീഢാരംഭം മുതല്‍ക്കേ സ്ത്രീ രതിമൂര്‍ച്ച അനുഭവിക്കുന്നുവെന്ന വാദത്തെ വാത്സ്യായനന്‍ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. കുശവന്റെ ചക്രവും പമ്പരവും സാവധാനം കറങ്ങി ക്രമേണ വേഗതയാര്‍ജ്ജിക്കുന്നതു പോലെയാണ് സ്ത്രീ വികാരവതിയായി രതിമൂര്‍ച്ഛയെ പ്രാപിക്കുന്നതെന്ന് വാത്സ്യായനന്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പുരുഷനെന്ന പോലെ സ്ത്രീയ്ക്കും കാമോത്തേജനം അനിവാര്യമാണെന്ന് വാത്സ്യായനന്‍ ഊന്നിപ്പറയുന്നുണ്ട്. കാമോത്തേജനം തീവ്രമാകുമ്പോള്‍ രതിക്രീയയില്‍ അളവറ്റ അനുഭവങ്ങള്‍ ഉളവാകുന്നു. സംഭോഗകാലം യഥാവിധി ദീര്‍ഘിപ്പിക്കുന്നതിന് പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒത്തുചേര്‍ന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് ആചാര്യന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു.

മൈഥുനത്തില്‍ സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ വിഭിന്ന സുഖാനുഭൂതികളാണ് കാംക്ഷിക്കുന്നതെന്ന ഒരു വാദഗതിയുണ്ട്. ഇതിനോട് വാത്സ്യായനന്‍ യോജിക്കുന്നില്ല. ആടുകള്‍ തമ്മില്‍ കുത്തുമ്പോഴും ഒരുകായ കൊണ്ട് മറ്റൊരു കായയെ എറിയുമ്പോഴും രണ്ടു കര്‍ത്താക്കന്മാരാണുള്ളതെങ്കിലും ഇരുവര്‍ക്കും ഒരേ അനുഭവമല്ലേ ഉളവാകുന്നതെന്ന് ആചാര്യന്‍ ചോദിക്കുന്നു.

സ്ത്രീപുരു.ഷന്മാരുടെ ലൈംഗികാവയവങ്ങളുടെ വലിപ്പം, സംഭോഗത്തിനെടുക്കുന്ന കാലം, സുഖത്തിന്റെ വ്യാപ്തി എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒന്‍പതുതരം രതങ്ങളുണ്ടെന്ന് ആചാര്യന്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രസം, രതി, പ്രീതി, ഭാവം, രാഗം, വേഗം, സമാപ്തി എന്നിവ രതിപര്യായങ്ങളും സാമ്പ്രയോഗം, രതം, രഹസ്സ്, ശയനം, മോഹനം എന്നിവ സുരതപര്യായങ്ങളുമാകുന്നു.

ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട ആനന്ദത്തെ രസം എന്നു പറയുന്നു. മനസ്സിന്റെ മന്മഥരസമാണ് രതി. രണ്ടുഹൃദയങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള മേളനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനു പ്രീതി എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നു. സ്ത്രീ പുരുഷന്മാര്‍ ശാരീരികമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അവസ്ഥാവിശേഷമാണ് ഭാവം. മനസ്സില്‍ സ്‌നേഹം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുന്നത് രാഗം. ശുക്ലത്തിന്റെയും രേതസ്സിന്റെയും തള്ളിച്ചയെ വേഗമെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. മൈഥുനം അതിന്റെ പരമകാഷ്ഠയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ സമാപ്തിഭാവം ഉദയം ചെയ്യുന്നു.

ശരീരത്തിന്റെയും മനസ്സിന്റെയും സംയോഗമാണ് രതം എന്നത്. സമസ്തലോകത്തെയും വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഇഴുകിച്ചേരലാണ് രഹസ്സ്. വ്യത്യസ്തമായ സംഭോഗവിധികളെ ശയനം എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. അന്തരംഗത്തില്‍ നിന്നു ക്രീഡാചിന്തയല്ലാതെ മറ്റെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞ അവസ്ഥയാണു മോഹനം. സുരത സമ്പ്രദായങ്ങളെ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം പ്രയോജനപ്പെടുത്തി ഉപചാരങ്ങള്‍ പ്രയോഗിക്കണമെന്ന് വാത്സ്യായനന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. സമരതമോ വിഷമരതമോ ഏതായാലും വിവേകപൂര്‍വ്വം ആലോചിച്ച് രതിതന്ത്രങ്ങള്‍ പ്രയോഗിക്കണമെന്നാണ് ആചാര്യന്റെ ഉപദേശം. സമ-വിഷമരതങ്ങള്‍ കണക്കുകൂട്ടിയാല്‍ 729 തരം ലഭിച്ചെന്നിരിക്കും. സംഭോഗവേളയില്‍ ബുദ്ധിയും ഉപായവും ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇവയെ പ്രയോഗിക്കേണ്ടത്.

പ്രഥമസംഭോഗത്തില്‍ പുരുഷന്‍ വികാരാവേശം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുമെങ്കിലും സംഭോഗദൈര്‍ഘ്യം താരതമ്യേന കുറവായിരിക്കും. ഒന്നുരണ്ടു പ്രാവശ്യം സംഭോഗപരിചയം നേടുന്നതോടെ സമയദൈര്‍ഘ്യം കൂടുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ക്കാകട്ടെ പ്രഥമസംഭോഗത്തില്‍ കുറഞ്ഞ വികാരവും കൂടുതല്‍ സമയവുമാണ് അനുഭവപ്പെടുക. രണ്ടാം സംയോഗത്തിലാകട്ടെ വികാരാവേശം വര്‍ദ്ധിക്കുകയും സമയദൈര്‍ഘ്യം കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ മൃദുലാംഗികളാകയാലും ബാഹ്യലീലകള്‍ക്കു വിധേയരാകയാലും നൈസര്‍ഗ്ഗിക ഗുണത്താല്‍ അവര്‍ക്കു പെട്ടെന്നു പ്രീതി ഭവിക്കുമെന്ന് ലൈംഗിക ശാസ്ത്രകാരന്‍മാര്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

രതിവിജ്ഞാനം :അദ്ധ്യായം 2,തുടരുന്നു

ധര്‍മ്മാചരണത്തിന്റെ എന്നപോലെ കാമശാസ്ത്രാഭ്യസനത്തിന്റെയും ലക്ഷ്യം സുഖാനന്ദങ്ങള്‍ ആര്‍ജ്ജിക്കുന്നതാണ്. അതിനാല്‍ കാമവൃത്തികള്‍ ധര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങളുമായി യോജിച്ചുപോകുന്നുവെന്നു തന്നെ ആചാര്യ വാത്സ്യായനന്‍ അനുശാസിക്കുന്നു. ധര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങള്‍ വേദങ്ങളില്‍ നിന്നും ആചാര്യന്മാരില്‍ നിന്നും ഗ്രഹിക്കേണ്ടതാണെന്നും അദ്ദേഹം നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ആത്മസംയുക്തമായ കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ആനന്ദാതിരേകവും കാമം തന്നെ. കാമസൂത്രത്തില്‍ നിന്നും ലോകപരിചയമുള്ള നാഗരികന്മാരില്‍ നിന്നും കാമവിജ്ഞാനം ഗ്രഹിച്ചുകൊള്ളണമെന്ന് ആചാര്യന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു.

സംസ്‌കാരസമ്പന്നരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ ധാര്‍മ്മികസദാചാര മൂല്യങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍ഗണന കല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടേ മൈഥുനത്തിനു മുതിരുകയുള്ളൂ. പക്ഷിമൃഗാദികളെപ്പോലെ ലജ്ജാശൂന്യവും സര്‍വ്വതന്ത്രസ്വതന്ത്രവുമല്ല മനുഷ്യന്റെ കാമാസക്തി. ലൈംഗികജീവിതത്തിലേക്ക് കാലൂന്നുന്ന സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ പലപ്പോഴും ലജ്ജാലുക്കളും ഉദ്വേഗികളുമായതിനാല്‍ അവരെ മൈഥുനത്തിനു തയ്യാറാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിനുവേണ്ട തന്ത്രങ്ങളാണ് കാമസൂത്രത്തില്‍ വിശദീകരിക്കുന്നത്. ഒപ്പം അറുപത്തിനാലു കലകളില്‍ പരിണിതരാകേണ്ടതും ആനന്ദപൂര്‍ണ്ണമായ ജീവിതത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമത്രേ. ഈ കലാവിദ്യകളും ആകര്‍ഷണ തന്ത്രങ്ങളും ധര്‍മ്മാര്‍ത്ഥശാസ്ത്രങ്ങളില്‍ നിന്നു ഗ്രഹിക്കുന്നതാകില്ല. അതിനാല്‍ പ്രാചീനകാലത്തെന്നപോലെ ആധുനികകാലത്തും ഗാര്‍ഹസ്ഥ്യത്തെ ആനന്ദപരിശോഭിതവും സംതൃപ്തിപൂരിതവുമാക്കാന്‍ കാമകലാഭ്യാസനം കൂടിയേതീരു.

കാമശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ കോഹിന്നൂര്‍ രത്‌നമായ കാമസൂത്രം അഭ്യസിക്കുന്നതിലൂടെ കമിതാക്കള്‍ക്ക് സംഭോഗശേഷിയും രത്യാനന്ദവും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനാകും. ഇതില്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിരിക്കുന്ന മൈഥുന പ്രയോഗരീതികള്‍ വശമാക്കിയാല്‍ അത് ഏങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കണമെന്ന യുക്തിയും പ്രായോഗിക വിജ്ഞാനവും തനിയേ വന്നുകൊള്ളും. സംപ്രയോഗങ്ങളില്‍ത്തന്നെ ആയതനസംപ്രയോഗം, അംഗസംപ്രയോഗം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുരീതികളെ ആചാര്യന്‍ വിശദമാക്കുന്നു. സംസാരം, സ്പര്‍ശം, സുഗന്ധലേപനം എന്നിവ ഉള്‍പ്പെടുന്ന അംഗസംപ്രയോഗം ആള്‍ത്തിരക്കില്‍പ്പോലും പ്രയോഗിക്കാം. ചാടുവാക്കുകള്‍ തുടങ്ങിയ മന്മഥ പ്രതികരണങ്ങളെല്ലാം ആയതന സംപ്രയോഗത്തിലെ ബാഹ്യം എന്ന വകുപ്പില്‍പ്പെടുന്നവയാണ്. രഹസ്യമായ ലൈംഗികവേഴ്ച ആയതന സംപ്രയോഗത്തിലെ ആഭ്യന്തര വിഭാഗത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള ലൈംഗികോപായങ്ങള്‍ കാമസൂത്രത്തില്‍ നിന്നല്ലാതെ മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥത്തില്‍ നിന്നും അഭ്യസിക്കാനാവില്ല.

ഏത് അവസരത്തിലും ഉണരുന്നതാണ് ആരോഗ്യവാനായ ഒരു മനുഷ്യനിലെ ലൈംഗികവികാരം. ആലിംഗന ചുംബനാദികളായ ബാഹ്യലീലകള്‍ കാമവികാരത്തെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നു. സന്താനോല്‍പ്പാദനത്തിനൊപ്പം സുഖാനുഭവവും ആത്മീയ നിര്‍വൃതിയും വരെ ലൈംഗികവേഴ്ച പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. മൈഥുനാനുഭവത്തിലെ അസംതൃപ്തി കുടുംബജീവിതത്തില്‍ത്തന്നെ അശാന്തി പകരുന്നു. അതിനാല്‍ പരസ്പരം സുഖാനുഭൂതി പകരാന്‍ സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ നിരവധി കാമതന്ത്രങ്ങള്‍ പയറ്റേണ്ടതുണ്ട്. സ്ഖലനം പരമാവധി ദീര്‍ഘിപ്പിച്ച് സ്വയം സുഖം ആസ്വദിക്കാനും ഇണയ്ക്ക് സുഖം പകരാനും പുരുഷന്‍ പ്രാപ്തനായിരിക്കണം. സ്ത്രീയാകട്ടെ വൈവിധ്യമാര്‍ന്ന സംഭോഗചലനങ്ങളിലൂടെയും അവയവചലനങ്ങളിലൂടെയും പുരുഷനെ രതിനിര്‍വ്വേദത്തിലെത്തിക്കണം. ഇതിനെല്ലാംവേണ്ട കൗശലവിദ്യകള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കിയ ഒരു രത്‌നഹാരമാണ് കാമസൂത്രം.

നായികമാരെ ആചാര്യ വാത്സ്യായനന്‍ മൂന്നു വകുപ്പുകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. പുരുഷസമ്പര്‍ക്കമേറ്റിട്ടില്ലാത്ത യൗവ്വനയുക്തയായ നായിക കന്യക എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പുത്രലാഭത്തിനായി സ്വജാതിയില്‍ നിന്നു വിവാഹം കഴിച്ച കന്യകയെ പുത്രഫല എന്നും സുഖപ്രാപ്തിക്കായി അന്യജാതിയില്‍ നിന്നു വരിച്ച വധുവിനെ സുഖഫല എന്നും വിശേഷിപ്പിച്ചുപോന്നു.

മുന്‍പ് മറ്റൊരുവനെ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന നായികയെ പുനര്‍ഭൂ എന്നുവിളിച്ചു. വിവാഹിതയെങ്കിലും ഭര്‍ത്താവിനാല്‍ സ്പര്‍ശിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത നായികയെ അക്ഷതയോനിയെന്നും ഭര്‍ത്താവുമൊത്ത് കിടക്ക പങ്കിട്ടിട്ടുള്ളവളെ ക്ഷതയോനിയെന്നും വിളിച്ചുപോന്നു. വിവാഹത്തിനുമുന്‍പ് മറ്റുള്ളവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവളും വിവാഹശേഷം പരപുരുഷഗമനം നടത്തിയവളും പുനര്‍ഭു തന്നെ.

പ്രാചീനഭാരതം വേശ്യാവൃത്തിയെ ഒരു തൊഴിലായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നുവെന്നുവേണം പറയാന്‍. രാജാവിനു വേണ്ടി സേവനം അനുഷ്ഠിക്കലും അവശ്യാനുസരണം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വശംവദയാകലും അവളുടെ ധര്‍മ്മങ്ങളിലുള്‍പ്പെട്ടു. അന്നത്തെ മിക്കവേശ്യകളും സര്‍വ്വകലാവല്ലഭകളും സമൂഹത്തിലെ ഉന്നതന്മാരുമായി ബന്ധമുള്ളവരുമായിരുന്നു. രൂപഗുണം, ആകര്‍ഷകത്വം, വിദ്വത്വം തുടങ്ങിയ ഗുണവൈശിഷ്ട്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന വേശ്യമാരെ ഭാരതീയ സമൂഹം ആദരപൂര്‍വ്വമായിരുന്നു വീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. അത്തരം ഗണികകളുടെ സാമൂഹിക പദവി ആമ്രാപാലിയുടെയും വാസവദത്തയുടെയും ചരിത്രങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കാമകലയില്‍ പ്രാവീണ്യരായ സ്ത്രീകള്‍ക്കേ പുരുഷന്മാരെ നിലയ്ക്കു നിര്‍ത്താനാകൂ എന്നാണ് വാത്സ്യായനന്റെ നിരീക്ഷണം. മന്മഥകലാ പ്രവീണയായ ഒരു സ്ത്രീയ്ക്ക് കുടുംബകലഹം ഒരു പരിധിവരെ ഒഴിവാക്കി ആനന്ദമയമായ ദാമ്പത്യജീവിതം നിലനിര്‍ത്താനുമാകും. കാമകലയിലൂടെ തനിക്ക് അത്യാനന്ദമേകിയ അംഗനയെ ഒരു പുരുഷനും ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, വീണ്ടും വീണ്ടും അവളെ പ്രാപിക്കുവാന്‍ മോഹിക്കുകയും ചെയ്യും.

മന്മഥലീലക്കായി ഒരുക്കിയ ക്രീഡാഗേഹങ്ങള്‍ പ്രാചീനഭാരതീയനാഗരികര്‍ മൈഥുനത്തിന് എത്രമാത്രം പ്രാധാന്യം കല്പിച്ചിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. കൃത്രിമ ലിംഗവും കാമസംവര്‍ദ്ധക വസ്തുക്കളും മറ്റും സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാനായിരുന്നു ആ മുറി ഒരുക്കിയിരുന്നത്. രതിവൈകൃത പ്രയോഗങ്ങള്‍ക്കും മറ്റും അത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു

സാമ്പ്രയോഗികം (സ്ത്രീപുരുഷ ബന്ധം)
ഉല്‍പ്പാദനേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ദൈര്‍ഘ്യമനുസരിച്ച് മുയല്‍, കാള, കുതിര എന്നിങ്ങനെ മൂന്നുതരമായി നായകന്മാരെ വാത്സ്യായനന്‍ വിഭജിക്കുന്നു. നായികമാരാകട്ടെ മാന്‍, പെണ്‍കുതിര, പിടിയാന എന്നിങ്ങനെയും.

ലൈംഗികാവയവ സാദൃശ്യമുള്ള സ്ത്രീയുടെയും പുരുഷന്റെയും സംയോഗത്തിനാണ് സമരതം എന്നു പറയുന്നത്. സാദൃശ്യമുള്ളവരുടെ സംയോഗം നിമിത്തം മൂന്നുതരം സമരതങ്ങളുണ്ടാവുന്നു.

അസാദൃശ്യമുള്ള ലൈംഗികാവയവങ്ങളോടു കൂടിയ സ്ത്രീയുടെയും പുരുഷന്റെയും സംയോഗത്തെയാണ് വിഷമരതം എന്നു പറയുന്നത്. ആറുതരമാണ് വിഷമരതങ്ങള്‍. വിഷമരതത്തില്‍ ലിംഗദൈര്‍ഘ്യമുള്ളവര്‍ യോനീഗര്‍ത്തം കുറഞ്ഞവരുമായി നടത്തുന്ന ഉച്ചരതം രണ്ടുതരത്തിലുണ്ട്. സംഭോഗങ്ങളില്‍ സമരതമാണ് ശ്രേഷ്ഠം. ഉച്ചരതവും നീചരതവും നികൃഷ്ടമത്രേ. ശേഷമുള്ളവ മധ്യമങ്ങളുമത്രേ. ഉച്ചരതത്തിലും നീചരതത്തിലും ഒമ്പതുതരം രതങ്ങളുണ്ട്.

സ്ത്രീപുരുഷന്മാരുടെ ലൈംഗികാവയവങ്ങളുടെ വലിപ്പം, ഇരുവര്‍ക്കും ഭോഗതൃഷ്ണയൊടുങ്ങുവാനെടുക്കുന്ന സമയദൈര്‍ഘ്യം എന്നിവ അനുസരിച്ച് അവരെ പ്രത്യേക വകുപ്പുകളായി വാത്സ്യായനന്‍ തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതില്‍ ഏതേതു വിഭാഗങ്ങള്‍ ചേരുമ്പോഴാണ് പരമാവധി സുഖപ്രാപ്തിയുണ്ടാകുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ലിംഗദൈര്‍ഘ്യമുള്ള പുരുഷന്‍ ആഴം കുറഞ്ഞ യോനിയുള്ള സ്ത്രീയോടു ചേരുന്നതിനെ ഉച്ചരതമെന്നു വിളിക്കുന്നു. യോനിക്ക് ആഴം കൂടുകയും ലിംഗത്തിന് വലിപ്പം കൂടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിചരതമായി. യോനിയുടെ ആഴം വളരെകൂടുകയും ലിംഗത്തിന്റെ വലിപ്പം തീരെ കുറയുകയും ചെയ്യുന്നത് അതിനീചരതം ആണ്. പുരുഷലിംഗം വളരെ വലുതും സ്ത്രീയോനി തീരെ ചെറുതുമായാല്‍ അത്യുച്ചരതം. മുയല്‍ജാതിയും പെണ്‍കുതിരജാതിയും തമ്മിലും കാളജാതിയും പിടിയാനജാതിയും തമ്മിലുള്ളതും നീചരതമാണ്. കാളയും മാനും തമ്മിലും കുതിരയും പെണ്‍കുതിരയും തമ്മിലുമുള്ളത് ഉച്ചരതമാണത്രേ. കുതിരയും മാനും തമ്മിലുള്ളത് അത്യുച്ചരതവും മുയലും പിടിയാനയും തമ്മിലുള്ളത് അതിനീചരതവുമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വലിപ്പവും ശരീരഘടനയും സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്നായിരുന്നു ആചാര്യന്മാരുടെ നിഗമനം. അതിനാല്‍ മുയല്‍ജാതിയില്‍പ്പെട്ട പുരുഷന്മാര്‍ ഉയരം കുറഞ്ഞവരും ശാന്തസ്വഭാവക്കാരുമായിരിക്കും. കാളജാതിയില്‍പ്പെട്ട പുരുഷന്മാര്‍ കരുത്തന്മാരും അസ്വസ്ഥപ്രകൃതികളുമായിരിക്കും. ഇക്കൂട്ടര്‍ കൂടെക്കൂടെ സംഭോഗതൃഷ്ണ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. നീണ്ടുതടിച്ച് ഘനശബ്ദമാര്‍ന്നവരെ കുതിരജാതിയില്‍പ്പെട്ടവരായി കണക്കാക്കി. ഭക്ഷണപ്രിയരും വികാരലോലുപരുമായ അക്കൂട്ടര്‍ പെട്ടെന്നു വികാരഭരിതരായി കാമകേളികള്‍ക്കൊരുങ്ങുമെന്നും ആചാര്യന്മാര്‍ കണക്കാക്കി.

ശരീരവടിവനുസരിച്ച് സ്ത്രീകളുടെ ലൈംഗികാവയവങ്ങളുടെ വലിപ്പം മനസ്സിലാക്കാമെന്ന് ആചാര്യന്മാര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. മാന്‍ജാതിയില്‍പ്പെട്ടവള്‍ നല്ല സ്തനങ്ങളോടും ദൃഢമായ നിതംബത്തോടും കൂടിയവളും മൈഥുനത്തില്‍ വിദഗ്ധയുമായിരിക്കും. മെലിഞ്ഞ ശരീരവും വിരിഞ്ഞ മാറിടവും നിതംബവും വിശാലമായ കണ്ണും കാതും കണ്ഠവുമുള്ള പെണ്‍കുതിരജാതിയില്‍പ്പെട്ട സ്ത്രീയെ തൃപ്തയാക്കുവാന്‍ പ്രയാസമത്രേ.

എന്നാല്‍ പ്രാചീന ലൈംഗികശാസ്ത്രജ്ഞനായ കോകന്‍ സ്ത്രീകളെ മറ്റൊരു രീതിയിലാണ് വര്‍ഗ്ഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും സുന്ദരമായ മുഖവും നേര്‍മ്മയാര്‍ന്ന ത്വക്കും ചേലൊത്ത മാറിടങ്ങളും അരയന്ന നടയും കുയില്‍ നാദവുമുള്ളവളെ അദ്ദേഹം പത്മിനി എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചു. അവളുടെ മദജലത്തിന് താമരയുടെ സുഗന്ധമുണ്ടാകുമത്രേ. തടിച്ച നിതംബവും മാറിടങ്ങളുമുള്ളവളും അധികം നേര്‍ത്തതോ സ്ഥൂലയായോ അല്ലാത്തവള്‍ ചിത്രിണി. അവളും സുന്ദരി തന്നെ. അവളുടെ ജനനേന്ദ്രിയം അല്പം പൊങ്ങിവളഞ്ഞതായിരിക്കും. മദജലത്തിന് മധുവിന്റെ ഗന്ധവുമായിരിക്കും. ആനച്ചന്തത്തില്‍ നടക്കുന്ന അവള്‍ രതിക്രീഡയിലും നൃത്തനൃത്യങ്ങളിലും വിദഗ്ധയായിരിക്കും. സാമാന്യം വലിയ ശരീരവും മൃദുലമായ ത്വക്കും ചെറിയകാലുകളും നീണ്ട വിരലുകളുമുള്ള നായികയാണു ശംഖിനി. അവളുടെ ഗുഹൃപ്രദേശത്ത് രോമം നിബിഡമായി വളരുമത്രേ. അരക്കെട്ട് നീണ്ടതായിരിക്കും. രതിക്രീഡയില്‍ നഖക്ഷതമേല്‍ക്കുന്നതില്‍ തല്‍പ്പരയായിരിക്കും. ഹസ്തിനിയുടെ തടിച്ചു കുറുകിയ ശരീരവും പരുക്കന്‍ ചര്‍മ്മവും തടിച്ച അധരങ്ങളും മന്ദഗതിയും അവളെ വേറിട്ടുതന്നെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സഹായിക്കുന്നു. അവളുടെ യോനീസ്രാവത്തിന് ആനയുടെ മദജലത്തിന്റെ ഗന്ധമായിരിക്കുമത്രേ.

എന്നാല്‍ സ്ത്രീപുരുഷന്മാരെ ഇങ്ങനെ ലൈംഗികാവയവങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വിഭജിക്കുന്നതിനോട് ആധുനിക ലൈംഗികശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരില്‍ പലരും യോജിക്കുന്നില്ല. ഉയരം കുറഞ്ഞ് ക്ഷീണഗാത്രരായവരില്‍ പലര്‍ക്കും ബലിഷ്ഠമായ ലിംഗവും നീണ്ടു ദൃഢഗാത്രരായവരില്‍ ദുര്‍ബലമായ ലിംഗവും കണ്ടേക്കാമെന്ന് അവര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സാധാരണഗതിയില്‍ രണ്ടുവ്യക്തികള്‍ തമ്മിലുള്ള ലിംഗവലിപ്പ വ്യത്യാസം അവ ഉത്തേജിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന അവസരത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്നില്ലെന്നതാണ് സത്യം. താരതമ്യേന ചെറുതായി തോന്നുന്ന ലിംഗം ഉത്തേജിതാവസ്ഥയില്‍ ഇരട്ടിയോ അതിലധികമോ വലിപ്പം വയ്ക്കും. എന്നാല്‍ സ്വതേ ദൈര്‍ഘ്യം കൂടിയ ലിംഗം ഉത്തേജിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ആദ്യമുള്ളതിന്റെ മുക്കാല്‍ ഭാഗം കൂടിയേ ദൈര്‍ഘ്യം വയ്ക്കൂ.

സംഭോഗത്തിനെടുക്കുന്ന സമയദൈര്‍ഘ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി സ്ത്രീപുരുഷന്മാരെ മന്ദവേഗമുള്ളവര്‍, മധ്യവേഗമുള്ളവര്‍, ചണ്ഡവേഗമുള്ളവര്‍ എന്നിങ്ങനെ ആചാര്യന്‍ മൂന്നായി തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നു. സുരതം പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നതിനു കുറച്ചുസമയം മാത്രമെടുക്കുന്നവനാണ് മന്ദവേഗന്‍. സാധാരണസമയം വേണ്ടുന്നവന്‍ മധ്യവേഗന്‍. വളരെ സമയമെടുക്കുന്നവന്‍ ചണ്ഡവേഗന്‍. മന്ദവേഗന്‍ മന്ദവേഗയോടും മധ്യവേഗന്‍ മധ്യവേഗയോടും ചണ്ഡവേഗന്‍ ചണ്ഡവേഗയോടും യോജിക്കേണ്ടതാണ്. ഈ മൂന്നുതരം സമരതങ്ങളും ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന് ആചാര്യന്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. മന്ദവേഗന്‍ മധ്യവേഗയോടും ചണ്ഡവേഗയോടും ചേര്‍ന്നാല്‍ വിഷമരതമാവുകയായി. മന്ദവേഗകളും ചണ്ഡവേഗകളും തമ്മിലുള്ള സംഭോഗം വിഷമതരരതമെന്നറിയപ്പെടുന്നു.

രതിക്രീഡയില്‍ തൃപ്തിനേടാന്‍ വേണ്ടിവരുന്ന സമയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ശീഘ്രകാലന്‍, മധ്യകാലന്‍, ചിരകാലന്‍ എന്നിങ്ങനെ പുരുഷനെയും ശീഘ്രകാല, മധ്യകാല, ചിരകാല എന്നിങ്ങനെ സ്ത്രീയേയും വിഭജിക്കാമെന്ന് വാത്സ്യയനന്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ശീഘ്രകാലന്‍ ശീഘ്രകാലയോടും മധ്യകാലന്‍ മധ്യകാലയോടും ചിരകാലന്‍ ചിരകാലയോടും ചേരുന്നത് സമരതമാണ്. ശീഘ്രകാലന്‍ മധ്യവേഗയോടും ചിരകാലയോടും, മധ്യവേഗന്‍ ശീഘ്രകാലയോടും ചിരകാലയോടും, ചിരകാലന്‍ ശീഘ്രവേഗയോടും മധ്യവേഗയോടും എന്നിങ്ങനെ സംഭോഗസമയ ദൈര്‍ഘ്യം അടിസ്ഥാനമാക്കി രതങ്ങള്‍ ഒന്‍പതു വിധമെന്ന് ആചാര്യന്‍ വിശദമാക്കുന്നു. അതായത് സമരതങ്ങള്‍ മൂന്നും വിഷമരതങ്ങള്‍ ആറും.

ദീര്‍ഘമൈഥുന സിദ്ധിയാര്‍ന്ന പുരുഷനെ സ്ത്രീകള്‍ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശീഘ്രസ്ഖലനം സംഭവിക്കുന്നവനെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ തന്നെ സ്ത്രീയ്ക്കും സംഭോഗസുഖമുണ്ടെന്ന് വാത്സ്യായനന്‍ സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.

സ്ത്രീക്ക് പുരുഷനെപ്പോലെ രതിമൂര്‍ച്ച ഉണ്ടാകുന്നില്ലെന്നാണ് മറ്റൊരു പ്രാചീനലൈംഗിക ശാസ്ത്ര പണ്ഡിതനായ ഔദ്ദാലകിയുടെ അഭിപ്രായം. സംഭോഗാവസരത്തില്‍ അവള്‍ക്കു വികാരശമനം അനുഭവപ്പെടുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുവുള്ളുവെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനം. സംഭോഗാവസരത്തിലെ സുഖം വിവരണാതീതമായ ഒരവസ്ഥാവിശേഷമത്രേ. ശുക്ലസ്ഖലനത്തോടെ പുരുഷന്‍ സുരതത്തില്‍ നിന്നു പിന്മാറുന്നു. സ്ത്രീക്ക് സുഖതൃപ്തി അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കില്‍ അവളും സുരതത്തില്‍ നിന്ന് സ്വമേധയാ വിരമിക്കേണ്ടതല്ലേ എന്നാണ് ഔദ്ദാലകിയുടെ വാദഗതി. എന്നാല്‍ സ്ത്രീയ്ക്ക് സ്രവണസുഖം ആരംഭം മുതലേ ഒരുപോലെ ആയിരിക്കുമെന്നും പുരുഷന് ഭോഗാവസാനത്തില്‍ മാത്രമേ അത് അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളുവെന്നും അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു. സ്ത്രീയ്ക്കു സംഭോഗാരംഭം മുതലേ സുഖം തോന്നുമെന്നും എന്നാല്‍ പുരുഷന് ശുക്ലസ്ഖലനത്തോടെയേ സുഖം അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളൂവെന്നും മറ്റ് ആചാര്യന്മാരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുണ്ട്. സ്ത്രീ ആദ്യം മുതല്‍ അവസാനം വരെയും പുരുഷന്‍ അവസാനവുമാണ് രതിസുഖം അനുഭവിക്കുന്നത്. യോനിയില്‍ ജലം പൊടിയുന്നത് അവള്‍ക്ക് സ്ഖലനമുണ്ടെന്നതിന്റെ തെളിവായി അവര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ഒരു ജലകുംഭം പൊട്ടി വെള്ളം അരിച്ചിറങ്ങുന്നതുപോലെയാണ് സ്ത്രീയുടെ സ്രവണമെന്നും എന്നാല്‍ പുരുഷന് അത് മൈഥുനാന്ത്യത്തിലേ അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളുവെന്നുമാണ് ബാഭ്രവ്യന്റെ അഭിപ്രായം.

കുശവന്റെ ചക്രവും പമ്പരവും സാവധാനത്തില്‍ കറങ്ങി പിന്നീട് വേഗതനേടി അനങ്ങാതാകുന്നതുപോലെയാണ് സ്ത്രീ എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്ഷം. ഔദ്ദാലകിയുടെയും ബാഭ്രവ്യന്റെയും അഭിപ്രായങ്ങളെ അപഗ്രഥിച്ചശേഷം വാത്സ്യായനന്‍ സ്ത്രീയുടെ സുഖപ്രാപ്തി സംബന്ധിച്ച തന്റെ നിഗമനങ്ങളില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നു. മന്ദവേഗയോടും മധ്യവേഗന്‍ മധ്യവേഗയോടും ചണ്ഡവേഗന്‍ ചണ്ഡവേഗയോടും യോജിക്കേണ്ടതാണ്. ഈ മൂന്നുതരം സമരതങ്ങളും ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന് ആചാര്യന്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. മന്ദവേഗന്‍ മധ്യവേഗയോടും ചണ്ഡവേഗയോടും ചേര്‍ന്നാല്‍ വിഷമരതമാവുകയായി. മന്ദവേഗകളും ചണ്ഡവേഗകളും തമ്മിലുള്ള സംഭോഗം വിഷമതരരതമെന്നറിയപ്പെടുന്നു.

രതിക്രീഡയില്‍ തൃപ്തിനേടാന്‍ വേണ്ടിവരുന്ന സമയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ശീഘ്രകാലന്‍, മധ്യകാലന്‍, ചിരകാലന്‍ എന്നിങ്ങനെ പുരുഷനെയും ശീഘ്രകാല, മധ്യകാല, ചിരകാല എന്നിങ്ങനെ സ്ത്രീയേയും വിഭജിക്കാമെന്ന് വാത്സ്യയനന്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ശീഘ്രകാലന്‍ ശീഘ്രകാലയോടും മധ്യകാലന്‍ മധ്യകാലയോടും ചിരകാലന്‍ ചിരകാലയോടും ചേരുന്നത് സമരതമാണ്. ശീഘ്രകാലന്‍ മധ്യവേഗയോടും ചിരകാലയോടും, മധ്യവേഗന്‍ ശീഘ്രകാലയോടും ചിരകാലയോടും, ചിരകാലന്‍ ശീഘ്രവേഗയോടും മധ്യവേഗയോടും എന്നിങ്ങനെ സംഭോഗസമയ ദൈര്‍ഘ്യം അടിസ്ഥാനമാക്കി രതങ്ങള്‍ ഒന്‍പതു വിധമെന്ന് ആചാര്യന്‍ വിശദമാക്കുന്നു. അതായത് സമരതങ്ങള്‍ മൂന്നും വിഷമരതങ്ങള്‍ ആറും.

ദീര്‍ഘമൈഥുന സിദ്ധിയാര്‍ന്ന പുരുഷനെ സ്ത്രീകള്‍ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശീഘ്രസ്ഖലനം സംഭവിക്കുന്നവനെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ തന്നെ സ്ത്രീയ്ക്കും സംഭോഗസുഖമുണ്ടെന്ന് വാത്സ്യായനന്‍ സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.

സ്ത്രീക്ക് പുരുഷനെപ്പോലെ രതിമൂര്‍ച്ച ഉണ്ടാകുന്നില്ലെന്നാണ് മറ്റൊരു പ്രാചീനലൈംഗിക ശാസ്ത്ര പണ്ഡിതനായ ഔദ്ദാലകിയുടെ അഭിപ്രായം. സംഭോഗാവസരത്തില്‍ അവള്‍ക്കു വികാരശമനം അനുഭവപ്പെടുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുവുള്ളുവെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനം. സംഭോഗാവസരത്തിലെ സുഖം വിവരണാതീതമായ ഒരവസ്ഥാവിശേഷമത്രേ. ശുക്ലസ്ഖലനത്തോടെ പുരുഷന്‍ സുരതത്തില്‍ നിന്നു പിന്മാറുന്നു. സ്ത്രീക്ക് സുഖതൃപ്തി അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കില്‍ അവളും സുരതത്തില്‍ നിന്ന് സ്വമേധയാ വിരമിക്കേണ്ടതല്ലേ എന്നാണ് ഔദ്ദാലകിയുടെ വാദഗതി. എന്നാല്‍ സ്ത്രീയ്ക്ക് സ്രവണസുഖം ആരംഭം മുതലേ ഒരുപോലെ ആയിരിക്കുമെന്നും പുരുഷന് ഭോഗാവസാനത്തില്‍ മാത്രമേ അത് അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളുവെന്നും അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു. സ്ത്രീയ്ക്കു സംഭോഗാരംഭം മുതലേ സുഖം തോന്നുമെന്നും എന്നാല്‍ പുരുഷന് ശുക്ലസ്ഖലനത്തോടെയേ സുഖം അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളൂവെന്നും മറ്റ് ആചാര്യന്മാരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുണ്ട്. സ്ത്രീ ആദ്യം മുതല്‍ അവസാനം വരെയും പുരുഷന്‍ അവസാനവുമാണ് രതിസുഖം അനുഭവിക്കുന്നത്. യോനിയില്‍ ജലം പൊടിയുന്നത് അവള്‍ക്ക് സ്ഖലനമുണ്ടെന്നതിന്റെ തെളിവായി അവര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ഒരു ജലകുംഭം പൊട്ടി വെള്ളം അരിച്ചിറങ്ങുന്നതുപോലെയാണ് സ്ത്രീയുടെ സ്രവണമെന്നും എന്നാല്‍ പുരുഷന് അത് മൈഥുനാന്ത്യത്തിലേ അനുഭവപ്പെടുകയുള്ളുവെന്നുമാണ് ബാഭ്രവ്യന്റെ അഭിപ്രായം.

കുശവന്റെ ചക്രവും പമ്പരവും സാവധാനത്തില്‍ കറങ്ങി പിന്നീട് വേഗതനേടി അനങ്ങാതാകുന്നതുപോലെയാണ് സ്ത്രീ എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്ഷം. ഔദ്ദാലകിയുടെയും ബാഭ്രവ്യന്റെയും അഭിപ്രായങ്ങളെ അപഗ്രഥിച്ചശേഷം വാത്സ്യായനന്‍ സ്ത്രീയുടെ സുഖപ്രാപ്തി സംബന്ധിച്ച തന്റെ നിഗമനങ്ങളില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നു.  

രതിവിജ്ഞാനം :അദ്ധ്യായം 2.തുടരുന്നു

യശോധരന്റെ ജയമംഗലവ്യാഖ്യാനമാണ് കാമസൂത്രവ്യാഖ്യാനങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധം. ഏഴ് അധികരണങ്ങളായാണ് കാമസൂത്രത്തില്‍ ആചാര്യന്‍ ശാസ്ത്രപഗ്രഥനം നടത്തുന്നത്. കാമം സന്താനോല്‍പ്പാദനത്തിനു വേണ്ടിമാത്രമായിരിക്കണമെന്ന സദാചാര സംഹിതയ്‌ക്കെതിരായ നിലപാടുകള്‍ പണ്ടുമുതല്‍ക്കേ നിലനിന്നു പോന്നിട്ടുണ്ട്. ആനന്ദത്തിനു വേണ്ടിക്കൂടി ഏര്‍പ്പെടേണ്ട രതിക്രീഡയെ എപ്രകാരം അത്യനന്ദകരമാക്കാമെന്ന് അതിന്റെ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ഭൂമികകളെ സസൂക്ഷ്മം അപഗ്രഥനം ചെയ്തുകൊണ്ട് വാത്സ്യയനന്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു. മൈഥുനത്തെ ഒരു ജീവനകലയായി വികസിപ്പിച്ച് അതിന്റെ ആനന്ദാനുഭൂതികള്‍ക്ക് ആക്കമണയ്ക്കാനുള്ള രസവിദ്യകളാണ് അദ്ദേഹം നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നത്. സ്ത്രീയും പുരുഷനും ഒരേപോലെ ലൈംഗികതൃപ്തി അടയണമെന്ന വിപ്ലവകരമായ ദര്‍ശനം ഈ പ്രാചീനഗ്രന്ഥത്തിന് സാര്‍വകാലികമായ സ്വീകാര്യതയേകുന്നു. ലൈംഗികതയുടെ ഒരു ഉപനിഷത്ത് തന്നെയാണ് കാമസൂത്രമെന്നു പറയാം.

ബി.സി.ആറാം ശതകത്തോടെ ഗംഗാസമതലഭൂമി ശാദ്വാലമായി. അവിടെ മഹാനഗരങ്ങള്‍ പിറവിയെടുത്തു. ഒരു ധനിക സമൂഹം അങ്ങനെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു. ഈ ധനികസമൂഹത്തിന്റെ വിശ്രമവേളകള്‍ക്ക് ഉല്ലാസം പകരുവാന്‍ കാമകലയും വികസിച്ചുവന്നു. യുദ്ധം ജയിച്ചുനേടികൊണ്ടുവരുന്ന സൗന്ദര്യധാമങ്ങളെ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുസ്വത്തായി സംരക്ഷിക്കുന്ന സമ്പ്രദായവും അക്കാലത്ത് വികസിച്ചു വന്നിരിക്കണം. അങ്ങനെ ഗണത്തിന്റെ പൊതുമുതല്‍ എന്നര്‍ത്ഥം വരുന്ന ഗണികാസമൂഹവും ഉണ്ടായി.

ബൗദ്ധസാഹിത്യത്തിലെ ആമ്രാപാലിയുടെ കഥ ഗണികാസമൂഹത്തിന്റെ ഉല്‍പ്പത്തിയിലേക്കു പ്രതീകാത്മകമായി വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒന്നാണ് :

വൈശാലിയിലെ മഹാനാമരാജാവിന്റെ തോട്ടത്തില്‍ ഒരുനാള്‍ ഒരു വാഴ മുളച്ചുവന്നു. ഏഴാം നാളില്‍ വാഴക്കൂമ്പില്‍ നിന്ന് ഒരു പെണ്‍കിടാവ് ഉത്ഭവിക്കുമെന്ന് പ്രവചനമുണ്ടായി. രാജാവ് തോട്ടം തോരണംകെട്ടി അലങ്കരിക്കുകയും അതിനു കാവലേര്‍പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഏഴാം നാള്‍ വാഴക്കൂമ്പ് പിളര്‍ന്ന് അതീവസുന്ദരിയായ ഒരു കന്യക പുറത്തേക്കുവന്നു. അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തില്‍ ആകൃഷ്ടരായി ഒട്ടേറെ പ്രഭുക്കന്മാരും വ്യാപാര പ്രമുഖരും പരിണയത്തിനായെത്തി. ഒരു സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ വക്കോളം കാര്യങ്ങള്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ രാജാവ് ഒരു നാട്ടുക്കൂട്ടം (ഗണം) വിളിച്ചുകൂട്ടി അഭിപ്രായമാരാഞ്ഞു. സുന്ദരിയെ നാടിന്റെ പൊതുസ്വത്താക്കണമെന്നായിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷാഭിപ്രായം. അതിനു സന്നദ്ധയാണെന്നും, എന്നാല്‍ ചില നിബന്ധനകളുണ്ടെന്നും ആമ്രാപാലി അറിയിച്ചു. നഗരത്തിലെ മുഖ്യസ്ഥാനത്ത് ആഡംബരപൂര്‍വ്വം വസിക്കാനുള്ള സൗകര്യം വേണമെന്നായിരുന്നു ആദ്യനിബന്ധന. ഒരു സമയം ഒരു കമിതാവേ തന്നെ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ പാടുള്ളൂ, ഓരോ കമിതാവും നിശ്ചിതസംഖ്യ പ്രതിഫലം നല്‍കുകയും വേണം. നാട്ടുകൂട്ടം അത് ഏകകണ്‌ഠേന അംഗീകരിച്ചു. അങ്ങനെ ആമ്രാപാലി എന്ന ഗണിക ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്തു. തുടര്‍ന്നു ഗണികകള്‍ക്കു മാര്‍ഗ്ഗനിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കുന്നതും മന്മഥകല അഭ്യസിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഗ്രന്ഥങ്ങളും പ്രചാരത്തിലായി.

ധര്‍മ്മം, അര്‍ത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നീ നാലുപുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ ആര്‍ജ്ജിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെന്ന് ഋഷീശ്വരന്മാര്‍ പ്രഘോഷിക്കുന്നു. ധര്‍മ്മാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ പ്രബോധകന്മാരായ ആചാര്യന്മാരെ വന്ദിച്ചുകൊണ്ടാണ് വാത്സ്യായനന്‍ തന്റെ ഗ്രന്ഥം ആരംഭിക്കുന്നത്. മൂന്നാമത്തെ പുരുഷാര്‍ത്ഥമായ കാമത്തെ അതിന്റെ ഗഹനമായ അര്‍ത്ഥത്തിലാണ് ആചാര്യന്‍ വിശദീകരിക്കുന്നത്. സന്താനോല്‍പ്പാദനത്തിനും ആനന്ദത്തിനും കാരണമായ ജീവശക്തി തന്നെയാണ് ആചാര്യന്‍ പരാമര്‍ശിക്കുന്ന കാമം. ജീവചൈതന്യം സ്ത്രീപുരുഷന്മാരില്‍ പരസ്പരം പ്രസരിക്കുമ്പോള്‍ സ്‌നേഹം ഉദയം ചെയ്യുന്നു. കാമവാസനയെ എങ്ങനെ കലാപരമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്തി ജീവിതം ആനന്ദസന്നിഭമാക്കാമെന്ന് കാമസൂത്രം വിശദമാക്കുന്നു. ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തി ധര്‍മ്മാര്‍ത്ഥങ്ങളിലെന്നപോലെ കാമത്തിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയിരിക്കേണ്ടതാണ്. ശതായുസ്സായ മനുഷ്യന്‍ പരസ്പരപൂരകങ്ങളായിത്തന്നെ ഈ ത്രിവര്‍ഗ്ഗത്തെ -ധര്‍മ്മാര്‍ത്ഥകാമങ്ങളെ - മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. നൂറുവര്‍ഷമായ പുരുഷായുസ്സിനിടയില്‍ ബ്രഹ്മചര്യം, ഗാര്‍ഹസ്ഥ്യം, വാനപ്രസ്ഥം, സന്യാസം എന്നീ നാല് ആശ്രമങ്ങള്‍ മുമുക്ഷുവായ ഒരുവന്‍ പിന്നിടേണ്ടതുണ്ട്. മൂന്നു പുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ യഥാവിധി അനുഷ്ഠിച്ചാല്‍, നാലാമത്തേതായ മോക്ഷവും മൂന്ന് ആശ്രമങ്ങള്‍ യഥാവിധി പരിപാലിച്ചാല്‍ നാലാമത്തേതായ സന്യാസവും സഹജമായിത്തന്നെ സംഭവിച്ചുകൊള്ളുമെന്നാണ് ആചാര്യമതം.

ഒരാള്‍ മുപ്പത്തിയാറുവര്‍ഷം ഗുരുകുലവാസിയായി വേദോപനിഷത്തുകള്‍ അഭ്യസിക്കണം. എന്നാല്‍ സൗകര്യാര്‍ത്ഥം അതിനെ ഒന്‍പതുവര്‍ഷമായി ആചാര്യന്മാര്‍ ചുരുക്കികൊടുക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു വേദം പഠിച്ചശേഷം ഗുരുവിന്റെ അനുമതിയോടെ ദ്വിതീയാശ്രമമായ ഗാര്‍ഹസ്ഥ്യത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കണം. ഇവിടെ ജീവിതത്തിലെ യൗവ്വനഘട്ടത്തില്‍ത്തന്നെ ധര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനത്തിനും അര്‍ത്ഥ പ്രാപ്തിക്കും കാമസമ്പൂര്‍ത്തിക്കും സൗകര്യം ലഭിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ത്രിവര്‍ഗ്ഗത്തെ പൂരിതമാക്കുന്നതിലൂടെ അയാള്‍ മോക്ഷപ്രാപ്തിക്കു യോഗ്യനായിത്തീരുന്നു.

ഒരു പുരുഷന്‍ സന്തതിയുണ്ടാകട്ടെ എന്നുകരുതി സ്വപത്‌നിയെ പ്രാപിക്കുന്നത് അര്‍ത്ഥപ്രതിപത്തിമൂലമാണ്. ഇവിടെ സന്തതി എന്നതാണ് അര്‍ത്ഥം. അവിടെ പത്‌നിഗമനമെന്ന ധര്‍മ്മം നിര്‍വഹിക്കപ്പെടുന്നതോടൊപ്പം ലൈംഗികാസക്തിയും സംതൃപ്തമാക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു ഗൃഹസ്ഥന്‍ മൂന്നു പുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങളെയും സഫലമാക്കുന്നു. ബാല്യത്തില്‍ വിദ്യയും അര്‍ത്ഥവും യൗവ്വനത്തില്‍ കാമവും വാര്‍ദ്ധക്യത്തില്‍ ധര്‍മ്മവും മോക്ഷവും ആര്‍ജിക്കണമെന്ന് ആചാര്യന്‍ അനുശാസിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മചര്യകാലത്ത് കാമം എന്ന പുരുഷാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കണ്ണുവയ്ക്കരുതെന്ന് അദ്ദേഹം നിഷ്‌കര്‍ഷിക്കുന്നു.

മുപ്പത്തിയാറ് അധ്യായങ്ങളും അറുപത്തിനാല് പ്രകരണങ്ങളും ഏഴ് അധികരണങ്ങളും ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റന്‍പതു സൂത്രങ്ങളും അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥമാണ് കാമസൂത്രം.

ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വലിപ്പം, കാലത്തിനും ഭാവത്തിനും അനുസരിച്ച് രതിക്രീഡ നിശ്ചയിക്കല്‍, പ്രീതിവിശേഷം, ആലിംഗനവിചാരം, ചുംബന സമ്പ്രദായങ്ങള്‍, നഖഛേദ്യവിധികള്‍, ദേശ്യോപചാരങ്ങള്‍, സംഭോഗപ്രകാരങ്ങള്‍, ചിത്രരതങ്ങള്‍, താഡനയോഗങ്ങള്‍, സീല്‍ക്കാരം, ഉപരിസുരതം, പുരുഷന്‍ പ്രയോക്താവായ രതിക്രീഡ, വദനസുരതം, സംഭോഗാരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ചെയ്യേണ്ടവ, ഇന്ദ്രിയ വലിപ്പവും രാഗഭേദവുമനുസരിച്ചുള്ള രതിക്രീഡകള്‍ എന്നിവയടങ്ങുന്ന രണ്ടാം അധികരണമായ സാമ്പ്രയോഗികം പ്രായോഗിക മാന്മഥ വിദ്യകളാല്‍ ഏതൊരു കാമാതുരനെയും തൃപ്തനാക്കുന്നതത്രേ.

കന്യകയുമായുള്ള ചേരല്‍, കന്യകയെ അനുനയിപ്പിക്കല്‍, പെണ്‍കിടാങ്ങളെ സമീപിക്കല്‍, ചേഷ്ടകള്‍ കൊണ്ട് ആഗ്രഹം സൂചിപ്പിക്കല്‍, മറ്റുള്ളവരെ പങ്കെടുപ്പിക്കാതെ നായകന്‍ തനിച്ചുചെയ്യുന്നത്, ആരെ സ്വീകരിക്കണമെന്നുറയ്ക്കല്‍, വിവാഹയോഗ പ്രതികരണം എന്നിവയടങ്ങുന്നതാണ് മൂന്നാം അധികരണമായ കന്യാസംപ്രയുക്തകം.

ഏകചാരിണിവ്രതം, പ്രവാസചര്യ, ജ്യേഷ്ഠപത്‌നിയുടെ ധര്‍മ്മം, ഇളയപത്‌നിയുടെ ധര്‍മ്മം, രണ്ടാംഭാര്യയുടെ ധര്‍മ്മം, ഭാഗ്യഹീനയായ പത്‌നിയുടെ ധര്‍മ്മം, ഭാര്യമാരോടുള്ള ധര്‍മ്മം, സപത്‌നിമാരോടുള്ള കര്‍ത്തവ്യം എന്നിവയാണ് ഭാര്യാധികാരം എന്ന നാലം അധികരണം.

സ്ത്രീപുരുഷന്മാരുടെ സ്വഭാവത്തെ നിശ്ചയിക്കല്‍, പിന്‍തിരിയാനുള്ള കാരണങ്ങള്‍, സത്രീകളില്‍ സിദ്ധന്മാരായ പുരുഷന്മാര്‍, അയത്‌നസാധ്യതകള്‍, പരിചയകാരണങ്ങള്‍, അഭിയോഗങ്ങള്‍, ഭാവപരീക്ഷ, ദൂതീകര്‍മ്മങ്ങള്‍, പ്രഭുക്കളുടെ ആഗ്രഹം സാധിക്കല്‍, സ്വവര്‍ഗ്ഗരതി, ഭാര്യമാരെ രക്ഷിച്ചു നിര്‍ത്തല്‍ എന്നിവയാണ് അഞ്ചാം അധികരണമായ പാരദാരികം.

വേശ്യാഗമനം, സംഭോഗസന്നദ്ധരായവരുടെ അഭിമുഖീകരിക്കല്‍, ആകര്‍ഷിച്ചു നിര്‍ത്തല്‍, പണംനേടല്‍, രാഗശൂന്യന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍, രാഗശൂന്യനോടുള്ള പുനഃപ്രാപ്തി, തള്ളിപ്പുറത്താക്കുന്നത്, തള്ളിപ്പുറത്താക്കിയവനെ വീണ്ടും സ്വീകരിക്കല്‍, ലാഭവിശേഷപ്രകരണം, അര്‍ത്ഥാനര്‍ത്ഥാനുബന്ധം, സംശയവിചാരം, വേശ്യാവിശേഷം എന്നിങ്ങനെയാണ് വൈശ്യമെന്ന ആറാം അധികരണം.

സൗന്ദര്യം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കല്‍, വശീകരണം, വാജീകരണം, നഷ്ടരാഗപ്രത്യായനം, അംഗങ്ങള്‍ വലുതാക്കുന്ന വിധികള്‍, ചിത്രയോഗങ്ങള്‍ എന്നിവയാണ് ഏഴാം അധികരണമായ ഔപനിഷദികം.

രതിവിജ്ഞാനം--- അധ്യായം -2

കാമസൂത്രവും ഭാരതീയ ലൈംഗിക ദര്‍ശനവും

ലൈംഗികശാസ്ത്രത്തില്‍ ഇന്നുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ഏറ്റവും പ്രാമാണികവും ആധികാരികവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ഗ്രന്ഥമാണ് വാത്സ്യായന വിരചിതമായ കാമസൂത്രം. ഭാരതീയര്‍ ലൈംഗികതയ്ക്ക് എത്രത്തോളം ഔന്നത്യവും ദിവ്യത്വവും കല്‍പ്പിച്ചിരുന്നുവെന്ന് വിളിച്ചോതുന്നതാണ് ഈ ഉല്‍ക്കൃഷ്ഠ ഗ്രന്ഥം. ആധുനിക ശരീരശാസ്ത്രവും മനഃശാസ്ത്രവും ഉരുത്തിരിയുന്നതിനും എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കപ്പുറമാണ് കാമസൂത്രം രചിക്കപ്പെട്ടതെന്നത് ആരെയും അത്ഭുതപരതന്ത്രരാക്കും. ലൈംഗികതയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന അത്യാധുനികനായ ഒരു മനഃശാസ്ത്രവിശാരദനുപോലും കാമസൂത്രത്തെക്കുറിച്ച് പരാമര്‍ശിക്കാതെ കടന്നുപോകാനാവില്ല. ഫ്രോയിഡും ഹാവ്‌ലോക്ക് എല്ലിസും കിന്‍സിയും മാസ്റ്റേഴ്‌സും ജോണ്‍സണുമൊക്കെ ആധുനികശാസ്ത്രത്തിനു മുമ്പാകെ ഉദ്‌ഘോഷണം ചെയ്ത രതിയുടെ നിഗൂഢമായ അര്‍ത്ഥതലങ്ങള്‍ ധ്യാനമനനങ്ങളിലൂടെ പ്രാചീന ഋഷി ‘കാമസൂത്ര ’മെന്ന അനര്‍ഘരത്‌നമായി ലോകത്തിനു സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ആധുനികമനുഷ്യന്‍ ഇന്നും വൈക്ലബ്യത്തോടെയും വൈമനസ്യത്തോടെയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയോ പറയുകയോ പോലും ചെയ്യുന്ന രതിക്രീഡകളും രതിരഹസ്യങ്ങളും കല്പനാസുഭഗമായും ഇതിഹാസതുല്യമായ മനീഷിത്വത്തോടെയും വാത്സ്യായനന്‍ വിളംബരം ചെയ്യുന്നു.
വിഷയവൈവിധ്യത്തിലും സൂക്ഷ്മതയിലും മനഃശാസ്ത്രത്തിനും സാമൂഹികശാസ്ത്രത്തിനും വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനുപോലും അനന്യസംഭാവനയേകിയ ഗ്രന്ഥമാണ് കാമസൂത്രം. വിഷയേച്ഛുക്കള്‍ക്കൊപ്പം ശാസ്ത്രീയാന്വേഷികള്‍ക്കും എക്കാലവും മുതല്‍ക്കൂട്ടാണത്. വസ്തുനിഷ്ഠമായ ശാസ്ത്രീയ നിരീക്ഷണത്താല്‍ പ്രോജ്വലങ്ങളാണ് അതിലെ ഓരോ സൂത്രവും. മൈഥുനതന്ത്രങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം കുടുംബജീവിതം ആനന്ദതുന്ദിലമാക്കാനുതകുന്ന മനഃശാസ്ത്ര സാധനകളെല്ലാം തന്നെ അതില്‍ ഉള്‍ച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. കുടുംബസംവിധാനം, ഗൃഹപരിപാലനം, സാമൂഹികാചാര്യങ്ങള്‍ എന്നിവയ്‌ക്കെല്ലാം ഊന്നല്‍ നല്‍കിയിരിക്കുന്നു.

വാത്സ്യായനുശേഷമുണ്ടായ ഒട്ടേറെ കവികള്‍ക്കും കലാകാരന്മാര്‍ക്കും കാമസൂത്രം മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശകമായിത്തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. കാളിദാസന്‍, ബാണന്‍, ജയദേവന്‍, വിദ്യാപതി തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ കവികള്‍ക്ക് ആചാര്യന്‍ പ്രചോദനമേകി. വാത്സ്യയനന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ച ആലിംഗന-ചുംബന മൈഥുന വിധികള്‍ അവരുടെ കൃതികളിലെ രതിവര്‍ണ്ണനകള്‍ക്ക് പരഭാഗശോഭയേകി. അജന്ത, ഖജുരാഹോ, കൊണാര്‍ക്ക് തുടങ്ങിയ പ്രാചീനക്ഷേത്രങ്ങളിലെ രതിശില്പങ്ങള്‍ ആചാര്യകല്പനകള്‍ കലാകാരന്മാരെ എത്ര ആഴത്തില്‍ സ്വാധീനിച്ചുവെന്നതിന്റെ മകുടോദാഹരണങ്ങളത്രേ. ആസ്തികര്‍ക്കും നാസ്തികര്‍ക്കുപോലും ആചാര്യന്‍ അഭീഷ്ടനായി.

ബ്രഹ്മാവ് മനുഷ്യസൃഷ്ടിയെ തുടര്‍ന്ന് അവര്‍ക്കായി ജീവിതചര്യാ നിബന്ധനകളടങ്ങിയ ഒരു ഗ്രന്ഥം ഒരു ലക്ഷം അധ്യായങ്ങളിലായി വിരചിച്ചുവത്രേ. സ്വായംഭൂവമനു അതില്‍നിന്ന് തന്റെ ധര്‍മ്മശാസ്ത്രത്തിനുതകുന്ന ആശയങ്ങള്‍ സ്വാംശീകരിച്ചു. ബൃഹസ്പതിയാകട്ടെ ‘അര്‍ത്ഥശാസ്ത്രത്തിനു’ വേണ്ടകാര്യങ്ങള്‍ വേര്‍തിരിച്ച് പ്രത്യേക ഗ്രന്ഥമാക്കി. ശിവനും പാര്‍വ്വതിയും മധുവിധു ആഘോഷിക്കുമ്പോള്‍ ദ്വാരപാലകനായ നന്ദി ബ്രഹ്മവിരചിതമായ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ നിന്നു അനുയോജ്യമായതു സ്വീകരിച്ച് ആയിരം അധ്യായങ്ങളുള്ള കാമസൂത്രം രചിച്ചു. പിന്നീട് നന്ദിയുടെ ഗ്രന്ഥത്തെ ഉദ്ദലകി അഞ്ഞൂറ് അധ്യായങ്ങളാക്കി സംശോധന ചെയ്തു. ബ്രാഭ്രവ്യന്‍, ദത്തകന്‍, ചാരായണന്‍, സുവര്‍ണ്ണനാഭന്‍, കുചുമാരന്‍, ഗോനര്‍ദ്ദീയന്‍, ഘോടകമുഖന്‍ എന്നീ ആചാര്യന്മാര്‍ കാമശാസ്ത്ര വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ രചിച്ചിട്ടുള്ളതായി പറയപ്പെടുന്നു. കൊക്കോകനും, കല്യാണമല്ലനും മറ്റും വാത്സ്യയനന്റെ പിന്‍ഗാമികളായെത്തി ഈ രംഗത്ത് ഗണ്യമായ സംഭാവന നല്‍കിയവരാണ്. ദാമോദരഗുപ്തന്റെ ‘കുട്ടിനീമതം’ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പ്രചാരമാര്‍ജിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രാമാണിക ലൈംഗികശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥമാണ്. ക്ഷേമേന്ദ്രന്റെ ‘കലാവിലാസം’ 11-ാം നൂറ്റാണ്ടിലും, കൊക്കോകന്റെ ‘രതിരഹസ്യം’ 13-ാം നൂറ്റാണ്ടിലും രചിക്കപ്പെട്ടവയാണെന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. കല്യാണമല്ലന്റെ ‘അനംഗരംഗം’, വീരഭദ്രന്റെ ‘കന്ദര്‍പ്പ ചൂഢാമണി, ജയദേവന്റെ ‘രതിമഞ്ജരി’ , ദേവരാജന്റെ ‘രതിരത്‌നപ്രദീപിക’, പത്മശ്രീയുടെ ‘നാഗരസാരസ്വം’, അലി അക്ബര്‍ഷായുടെ ‘ശൃംഗാരമഞ്ജരി’, പണ്ഡിറ്റ് മധുരാപ്രസാദിന്റെ ‘രതികേളികുതൂഹലം’എന്നിങ്ങനെ പ്രഖ്യാതങ്ങളായ പല ലൈംഗികശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും ഇക്കാലത്തിനിടയ്ക്ക് രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ജയദേവവിരചിതമായ ഗീതാഗോവിന്ദത്തില്‍ പൂര്‍വ്വസൂരികളുടെ രതികല്പനകള്‍ അതിന്റെ പ്രഭുല്ലകാന്തിയോടെ വിരിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നതു കാണാം.

ബി.സി.നാലാം നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷമാകണം കാമസൂത്രം രചിക്കപ്പെട്ടതെന്നാണു പണ്ഡിതമതം. ശ്യാമശാസ്ത്രിയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ എ.ഡി.രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലായിരിക്കണം വാത്സ്യയനന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നത്. എ.ഡി.നാലാം നൂറ്റാണ്ടിനു മുന്‍പ് എഴുതപ്പെട്ടതാണ് കാമസൂത്രമെന്നാണ് കെയ്ത്ത് എന്ന പണ്ഡിതന്റെ അഭിപ്രായം. കാമസൂത്രത്തില്‍ ആഭീരന്മാരുടെയും മറ്റും പരാമര്‍ശമുള്ളതുകൊണ്ട് എ.ഡി.രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷമായിരിക്കണം ഈ ഗ്രന്ഥം രചിക്കപ്പെട്ടതെന്ന വാദത്തിന് പ്രാമാണികതയേറുന്നു.

കാമസൂത്രത്തില്‍ കാലത്തെകുറിച്ചെന്നപോലെ തന്നെ അതിന്റെ കര്‍ത്താവിനെകുറിച്ചും ചരിത്രകാരന്മാര്‍ക്കിടയില്‍ ഇപ്പോഴും അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട്. അര്‍ത്ഥശാസ്ത്ര കര്‍ത്താവായ കൗടില്യനും വാത്സ്യായനനും ഒരേ വ്യക്തിതന്നെയാണെന്നു ചിലര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. പ്രാചീനചരിത്രകോശത്തില്‍ ചിത്രവശാസ്ത്രി പറയുന്നത് കാമസൂത്രം രചിച്ചത് പഞ്ചകര്‍ണ്ണവാത്സ്യായനനാണെന്നാണ്. ഭോജനാകട്ടെ കാമസൂത്രത്തിന്റെ കര്‍തൃത്വം കാര്‍ത്ത്യായന് നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. ആചാര്യ സൂര്യനാരായണദാസിന്റെ അഭിപ്രായം ന്യായഭാഷ്യാകര്‍ത്താവായ വാത്സ്യായനനും കാമസൂത്രകര്‍ത്താവായ വാത്സ്യായനനും ഒരാള്‍ തന്നെയാണെന്നാണ്.